OTTOSPHER

?

2009-12-18T04:55:00.000-08:00

Hâlâ çalışıyor bu blog :) bir ara yazmalı bir şeyler...

Başlık, Kalpak, Kabalak, Bere, Kapşon Falans...

2009-01-03T17:37:00.000-08:00

Ehehe selam sevgili okurlar. Sanal alemin bu kuytu köşelerinde işte küllerinden bir yazı daha doğuyor.

Gibi salak bir girişten sonra aynı salaklıkla bir çıkış yaraşır bu yazıya değil mi sevgililer?

Böyle aralıklı aralıklı yazayım da okuması kolay olsun, sıkmasın.

Bir kaç blog hareketliliğinden gaza gelinmiştir, evet olay bu sadece.

Bir de milletin bloglarındaki şekillere falan dikkat ettim de, afedersiniz benim sayfamın başlığı, işte yukarıdaki şekiller falan pek bi boktan göründü gözüme.

Bunu düzeltmek için ne yetenek var ne ödenek ne tutamak... Kalsın öyle zaten, olay şekilde değil işte önemli olan içerik falan ayağına yatarız her zamanki gibi ehehe...

Hayır aslında niye yazıyorum biliyor musun (muyum)? Explorer'i her açtığımda kafadan kendi bloguma bakan bir adamım, "bugün ne yazı var aceba?" diyerekten. Artık buna bir yenilik getirmenin vakti geldi diyerekten bu yazıyı kayda alıyorum, bir süre oyalar beni diyerekten o salakça çıkışı yapayım en iyisi diyerekten (ya bir de bu var, bir kalıba takılı kalıp tekrarlamak. Kim bilir on yıl sonra "yazarın üslubu" falan olur iyi mi diyerekten parantezi kapa) yazıyı sonlandırayım...

Yılın en iyi çıkış yapan yazarı! Çık!..

LOST SEZON FİNALİ (BABA YARISI)

2008-07-18T05:11:00.000-07:00

Evet, altı ay olmuş bir şey yazmayalı. Lost'u da unuttu millet. Dilerseniz kalan karakterlerimizi de kısaca analiz edip mevzuyu bitirelim, siz de rahat edin, ben de...

Karaktersizler-Volume Sonses

Adaya kısmi felçli düşüp sonradan teke gibi koşturmaya başlayan John Locke; sahilde tavla oynayan, mülayim bir emekli astsubay portresi çizmişti ilk başlarda bizlere. Dizi ilerledikçe psikopata bağlayan Locke, Bursa işi nadide çakıları ile adanın domuz nüfusunu etkileyerek doğanın dengesini bozmuş, olanların en büyük sorumlusu olmuştur gözümde. Ulan yatalak adamken yürür olmuşsun, şükret haline, yok hala zıpla hopla, olay çıkar cık cık cık...

Bu adamın nasıl yürüdüğü olayına gelirsek iki teorim var;

Şimdi uçağın çakılma anında Locke yere tam çivileme pozisyonda düşer. Çaat! diye çakılınca afedersiniz bacakları kıçına girer ve vücut iletişimi tekrar sağlar, sinirler, bacaklar, beyin hesabı. Adanın gücü falan hikaye buna göre.
Diğer bir düşünceye göre ise; uçak düşünce boylu boyunca yere yayılan Locke'un yanına gelen Hurley ayısı, "Sapasağlam adamsın, herkes gibi sen de çalışsana!" deyince, Locke da utancından kalkar ve yürür...

Maşallah dediği çocuk üç gün yaşamayan Hurley'e gelirsek; aslında kutup ayısını oynamak üzere kadroya alınan oyuncu araya adam sokarak bu rolü kapmıştır. Haftalarca devreden sayısalda altıyı tutturarak rekor ikramiye kazanacak kadar şanslıdır(!). Esnaflığa soyunan Hurley'nin, müşterinin tekine sinirlenip; "Hay Hurley kadar başınıza taş düşsün!" demesiye dükkanına meteorun düştüğü sahne unutulmazlar arasındadır. Bu olaydan sonra, yıllardır hayalini kurduğu Hawai tatili için adaya düşen Hurley, kısa zamanda baba mesleği olan oto tamirciliğini ilerletip, adanın seçkin yetkili servislerinden biri olmuştur. Bu devirde çalışmadan geçinmek zor tabi, sonuçta hazıra dağ dayanmaz...

Peki şu fizikçi Daniel Faraday'a ne demeli? Er Ryan'dan şerefsiz Upham olarak aklımda kalmış olan bu şerefsiz, aynı "acıların çocuğu" suratıyla dizimizde de arz-ı endam etmekte. "Bildiğini yanındakilere söylememe" adeti gereği o da ada vatandaşı olmul durumda artık.

Juliet, ah Juliet... "Romeo'nun koynundan yeni çıkmış Juliet sırıtışı" belleklere kazınan Juliet Burke, ekibe sonradan katılmasına rağmen çok çalışarak kısa zamanda adanın Mona Lisa'sı olmuştur. Aslında Kız Meslek Lisesi ikinci sınıftan terk olan Juliet, "Ben doktorum!" diyerek "Birimiz hepimiz, hepimiz diğerleri için!" sözünü şiar edinen Benjamin ve arkadaşlarının arasında kendini kabul ettirmiştir...

Eveet bu yazı dizisini buralarda bir yerlerde bitirmek istiyorum. Lost'tan uzak kalınca hakkında geyik yapasım bile gelmiyor :) Daha çok karakter, mevzu var aslında kafamda ama artık başka konulara, oyunlara(!) dönmek istiyorum.

Haftaya aynı sayfada, başka bir konu ile monitörünüzde olmak üzere, hoşçakalın efenim...

LOST SEZON YARISI (SEZBEŞ) (II)

2008-05-26T03:23:00.000-07:00

"Çıkan Kısmın Özeti" denirdi eski fotoromanlarda, gazete çizgi romanlarında. Bizim Lost'ta "Previously on Lost" oldu bu olay, olsun varsın. Gerçi burada gerek yok, altta bir önceki yazıda var zaten komple tefrika...

Tek Rakibim Oceanic Havayolları

Ehehe, arabaların arkasına yazdırmalık yeni bir cam yazısı olabilirmiş bu başlık. Neyse, dilerseniz bu gizemli şirket nedir, bu bölümde ona göz atalım.

Doksanlı yılların başında ilk uçuşunu Sabiha Gökçen Havaalanı'nda gerçekleştirerek havacılık sektörüne merhaba diyen şirket, uçağın Heybeliada'ya çakılması ile sanki olacakların sinyalini daha o günden vermiş gibiydi.

Şirketin sahibi Billy Ocean, güven kazandırıcı projeleri (yarım bardak kola ile çokoprens servisi, kolonyalı mendil vs...) bir bir hayata geçirirken diğer yandan da zeki (!) bir yöneticisinin "Patron adımızı Holywood'a taşıyalım, hem iyi reklam olur markamızı tanıtırız tüm dünyaya hem de güvenilirliğimiz artar..." önerisini hevesle kabul eder. İşte sonun başlangıcı bu olur. O günden itibaren ne kadar içinde uçak düşen, patlayan, kaçırılan yapım varsa hepsinde kanat gösteren Oceanic Havayolları nihayet Lost ilk sezon ile birlikte komple yerin dibine girer...

İyice çulsuzlaşan Billy Ocean, amcaoğlu olan Danny Ocean'ın çetesine katılıp Ocean's Fourteen filminde rol almaya karar verir...

Karaktersizler

Gelelim dizideki karakterlere... Öncelikle dünyada ne kadar pislik, işe yaramaz herif varsa o uçağa toplayan yapımcılara tüm insanlık adına teşekkür etmeliyiz. Dünyada suç oranı düştü vallahi o günden beri.
Kardeşim kaç bin feetden düşmüşsün, burnun kanamadan kurtulmuşsun, şükredip hayatıma beyaz bir sayfa açayım yok. Ordan oraya zıplamalar, dalaşmalar, vurdular kırdılar aynen devam. Püü size, kalın o adada oh!
Jack Shepard (Allah'ın çobanı), bir kere o kötü kadınla evlenip, babasını ameliyat ettiği Fransız dilberin tek öpücüğüyle yetinip arkasından koşmadığından o adada müebbete mahkum gözümde, velev ki kurtulmuş olsun. Limon yemiş suratı, palyaço gibi dövmelerle durduğu yerde duramayan bu adam kaybolsun gitsin, hiç üzülmem.
Jack'in bir dargın bir barışık, ağlak suratlı ekürisi Kate'e gelelim. Baba katili, hırsız, at manyağı bu kadın, Jack'e kızıp Sawyer'i günaha sokmasıyla hepten gözümden düşüyor. Dizide "I'm sorry" den başka doğru düzgün repliği olmayan Kate, işleri her zaman bulandırmasıyla da meşhurdur...
Dizideki fahri isim babası Sawyer, adeta bir takvim yaprağı arkası gibi herkese isim bulmakla meşgul. Tam bir kader kurbanı olan Sawyer, intikam hırsı ile gittiği Avustralya'da yanlış adamı öldürür. Bunun üzerine Aborjin töresi gereği başlayan kan davasından kurtulmak için adaya düşer. Zaten düşmeseymiş kendi atlayacakmış gibi geliyor bana. Yapımcılar bu James "Sawyer" Ford karakterini diziye almakla akıllılık etmişler bana göre. Eee ne demişler, "Alırsın Ford, olursun Lord"...

LOST (İnceleyememe) BAHAR SEZONU (I)

2008-05-09T19:24:00.000-07:00

Lost Acı Söyler...

Birazdan başlayacağım yazı dizisi -dizi yazısı?-, herkes tarafından bilinen ama hakkında pek bir şey bilinmeyen meşhur (herkes tarafından bilinen) dizi Lost ile ilgili olacak gibidir. Diziyi izlemeyenler bile rahatça -arkaya yaslanarak- okuyabilir, gözleri görmeyenler rahatça okuyamayabilir -arkaya yaslansalar hiç okuyamazlar-, diziyi izleyenler sövebilir, gülebilirler...

5. sanat yılını kutlamaya hazırlanan Lost (Zayi) dizisini tüm Dünya gibi bizler de severek izliyoruz. Akıllarda sürekli soru işareti, ünlem, apostrof bırakan bir dizi. Bir dizi abudik olaylar silsilesi şeklinde gelişen bu dizi, budizm, şintoizm,atletizm gibi egzantrik felsefelerden oldukça ilham almış gibi görünüyor (?).

"Kaç yıl oldu, daha yeni mi Lost'u yazıyorsun?" diye sorarsanız -ki sorarsınız-, adı gereği "Kayıp" olan DVD'leri ancak bulup seyredebildiğimi söylerim ben de size. Aslında kayıp ilanı vermeyi düşündüm ama bu espriyi önceki yazılarımdan birinde yaptığım için bunu yapmadım!

Ada Vapuru Yandan Çarklı

Lost'a dair şimdiye kadar yazılan binlerce yazıda olduğu gibi, "Tropik bir adaya düşen, Oceanic Havayolları'na ait 815 sefer sayılı uçaktan kurtulanların adadaki maceraları..." gibisinden baygındırıcı bir giriş yapmak istemiyorum mevzuya. Çünkü Lost daha fazlasını hak ediyor, daha fazlasını içeriyor. Gerçekten olaylara değişik açılardan bakan, farklı anlatıma sahip bir yapım. Bu yönleriyle klasik RPG ögeleri taşıyan modern bir TPS de diyebiliriz (Çevirenin Notu: Burada yapma şunu ya).

No Black Smoking

Tropik bir adaya düşen, Oceanic Havayolları'na ait 815 sefer sayılı uçaktan kurtulanların adadaki maceralarını anlatan dizinin büyük bölümünün geçtiği Lost Adası'nda (Herkes gibi ben de bu ismi uygun gördüm) hava genelde günlük güneşlik. Yer yer sağanak yağışların gözlendiği adada sabah saatlerinde etkili olan sis, öğleden sonra yerini kara bir dumana bırakıyor.
Bulmacalara "Dört tarafı gizemlerle çevrili kara parçası" olarak giren bu adanın sırrı, Victoria's Secret'dan sonra en çok merak ettiğim sır olmakta.
Neyse, lafı fazla uzatmadan(!) ayrıntılara dalmak istiyorum...

"Previously on Lost" olacak bu ilk yazı muhakkak devam edecek.

Haydaa...

2008-04-25T07:25:00.000-07:00

Folklor oynarken verilen komutlardan değil, bildiğimiz "Haydaa..." bu. İşimle ve başka alanlarla ilgili çok konuda büyük yardımları dokunmuş bir uzaktan yakınımızı (Öeh, akrabaya gel..) ziyarete gittim geçen günlerde. Kendisine vefa borcu olduğum çok şeyler vardı ve alemci bir kişi olduğundan sağlam bir viski ve çikolata şekli yaptım yanımda götürerek. Bayağıdır görüşmemiştik ve evde de yoktu gittiğimizde. Ulan diyorum, vitrinlerde bir şeyler eksik, yengede başörtüsü var mıydı falan derken, abimizin bayağı bir dindarlaştığını, içmeyi falan bıraktığını -öyle şeylere artık çok kızdığını- farkettim yengenin ağzından. Abiyi bekleyip, yengeyle muhabbete devam ederken, bir yandan da emanetlerin poşedini kurcalıyorum bacak altımdan. Viskiyi soteliyeyim ki sadece çikolata kalsın ehehe... Yenge çay tazelemeye kalkar kalkmaz hanımın çantaya gömdüm viskiyi. Abi de geldi o arada. Hoş beş derken, "Abi bunu kabul edin, lâyık değil ama ehemehe...". Herneyse, "Allah razı olsun" u kaptım abiden, az daha çuvallayacak olsam da...

Kısa Hikaye

2008-04-11T00:44:00.000-07:00

Kaptanın Geğir Defteri, Ay Takvimi 12 Cemaziyelevvel

-Kola iyi gitti di mi Kaptan?

-Gaarrk!..

FIN

Sıra Tabanlı Röportaj

2008-04-06T23:50:00.000-07:00

The Guardian'dan alıntıdır;

"Washington Post'ta yayımlanan ve büyük ilgi gören bir röportajın haberi;

'Geçtiğimiz günlerde Türkiye'de bulunan ünlü meşhurlardan Paris Hilton ile röportaj yapmak için Türkiye'de bulunan (Bakın, ülkemizde herkes bulunabiliyor artık) New York Times muhabirlerinin bu talebi reddedilince, elleri boş dönmemek için ünsüz düşünür Otto Van Panelvan ile yaptıkları mini röportaj;

NYT : Merhaba sayın Otto Van Panelvan, öncelikle bizi kırmayıp kabul ettiğiniz için çok teşekkür ederiz. Paris Hilton sizin kadar nazik olamadı ne yazıkki.
Otto : Ne demek efendim, lafı mı olur? Asıl ben teşekkür ederim, kalbiniz kadar temiz gazete sayfalarınızı bana ayırdığınız için. Allah tuttuğunuzu Hilton etsin.

NYT : Ahaha çok ilginçmişsiniz. Sizi çok sevdik, ilerleyen bölümlerde size Otto diyebilir miyiz?
Otto : Tabi, zaten herkes bana Otto der. O Hollandalı çakması ismi nereden buldunuz öyle, Marco Van Basten misali? Siz de az değilmişsiniz hani, neyse sorularınıza geçebiliriz.

NYT : Sayın Aslı Hanım (Öeh, soruları Çağlayan'ın röportajından aynen alayım dedim ama bu kadarı da fazla oldu gibi), pardon Sayın Otto Bey, öteki insanlarda görüp imrendiğiniz bir özellik var mıdır?
Otto : Var.

NYT : Nedir peki?
Otto : Ciddiyet. Aslında yerine göre ciddi olabiliyorum ama o yer neresidir bulamadım hâla. Gerçi memnunum halimden, girdiğim iş veya arkadaş ortamlarında beni tanıyan suratların hemen sırıtıvermesi hoşuma gidiyor. Talihsiz, üzücü, çoğu insanın başına gelemeyecek kadar kötü çok şey yaşadım. Hepsini böyle aştım, tabi çok üzüldüm, belki ağladım ama bir şekilde toparlandım, daha da güçlendim, meşhur bir sözdeki gibi...

NYT : Pazarda satılsanız, bir ne olurdunuz? Yani en çok hangi meyve sebzeye benzersiniz? Mesela hıyar, kabak, armut gibi?
Otto : İncir! Pazardan alınınca bir tane ama eve götürülünce yüzbin tane olurum. Halbuki bu sayı narda bin, elmada birdir. Beklenmedik sürprizler, konular çıkartırım çevremdekilere.

NYT : Peki yedi ölümcül günahtan biri olsaydınız, hangisi olurdunuz?
Otto : Tövbe tövbe... Tembellik olurdum. Hatta olamazdım bile, o derece tembelim anlıyacağınız. "Zoru sevmem, imkansızı hiç beceremem" sözümü kendime şiar edinmem bu yüzdendir zaten. "İş olduğunu bilse dünyaya gelmezmiş" sözü de hakkımda en çok söylenen sözlerden biridir. Ha bir de dokuz kusurlu hareketten "Arkadan Çelme Takma" olmak istemezdim...

NYT : Kendinizi hangi oyun karakterine benzetiyorsunuz?
Otto : Prince of Yalova'daki Prensim ben. Kaybediyor, düşüyor, yılmıyor, umursamıyor, çabalamaya çalışıyor, yine kaybediyor...

NYT : Hangi oyun türlerini sever, hangilerini sevmezsiniz?
Otto : Rol yapma oyunlarını sevmem. Rol yapmak bana göre değil. Kendim olmayı tercih ederim daha çok. Tembel biri olduğumdan, aksiyon ve FPS türleri tercihimdir. Single Player olarak bitirirdim hepsini evlenene kadar. Sonrasında Married Player olarak devam etmekteyim...

NYT : Sizde anısı olan bir şarkı var mıdır?
Otto : Adı Bende Saklı.

NYT : Özel kaçtı herhalde. Soru için özür dileriz.
Otto : Yok yok, şarkının adı o; "Adı Bende Saklı" Sezen'den, gerçi siz bilmezsiniz ya neyse. Bir de Zebda'dan Qualalaradime var ama anısı neydi onu unuttum sahiden.

NYT : Bir "İyi ki" ve bir "Keşke" alabilir miyiz?
Otto : İyi ki kızım var! Bunu klişe olarak veya vicdani bir mecburiyetten söylemiyorum. Tarif edilemeyecek bir "İyi ki". İnşallah o da "İyi ki bu adam benim babam" diyebilir ömrü boyunca... Keşke kaybettiğim sevdiklerim var olmaya devam etselerdi hâla, bunun tarifi çok açık, çok kolay, keşke işte...

NYT : Bir "İyi" ve bir "Kötü" haberiniz olsaydı, ne yapardınız?
Otto : Önce iyiyi söylerdim. Geçecek zamanda kötü olan düzelebilir belki. Hani bir umut, yerse hani...

NYT : "Ekmeğin çıksa da bayat,
Aldırma,
Yaşadığın sadece bir hayat..."
dizelerindeki hayatın anlamı nedir?
a- Hepsi
b- Hepi Topu
c- II ve IV
d- Hiçbiri
e- Hepbiri

Otto : Hiç bunları kendine dert etmeye değer mi? Şu kısacık ömürler yeter mi?..

NYT : Efendim, bize vakit ayırdığınız için tekrar teşekkür ederiz.
Otto : Ben teşekkür ederim. Bir dahaki sefere görüşmek üzere.

NYT : "Bir dahaki sefer" olmayacak, emin olun, olmayacak...
Otto : Nasıl? Lan!'"

Mikrofonlar aylar sonra yeşil bloglara dönen Night Eagle'da! Evet Nayt...

Eşşekarısı Etkisi

2008-03-28T17:55:00.000-07:00

Hani bir minik kelebeğin kanadını çırpması bile döne dolaşa gidip deli bir kasırgaya sebep olur ya (?), hani "Kelebek Etkisi" denir bu olaya...

Kelebeğe sorsanız, "Kanadımı sallasam ellisi, bana ne ya, zaten ölecem akşama kalmadan..." der geçer umarsızca.
Bizlerin ise o tavırla geçiştiremeyeceğimiz, benzer bir durumu var. Uzmanlar (!) buna "Eşşekarısı Etkisi" diyorlar.

Düşünüp taşınmadan öyle bir laf edersiniz ki o lafın nerelere gideceğini, ne fırtınalara yol açacağını hesaplamadan...
Aklınız başınıza geldiğinde, sonuçları gördüğünüzde; "Hay dilimi eşşekarısı soksaydı da demeyeydim!" dersiniz işte.

"Ağzımız torba değil ki büzelim..." diyenlere ise şunu söyleyebilirim; şarabın günah olduğunu, neden içtiğini merak eden gence Simyacı'nın yanıtını, "Kötülük insanın ağzından giren şeyde değildir. Kötülük oradan çıkandadır..."

Tarih Tebessümden İbarettir...

2008-03-18T04:42:00.001-07:00

Fatih, tarihimizin en merak edilen bu hükümdarı hakkındaki gizli kalmış bilgileri günışığına çıkarıyoruz!

Büyük padişahlardan 4. Muhittin ile eşi 6. His'in ortanca evladı. İlk ve ortaokulu İstanbul'un Fatih semtinde okuduğundan dolayı bu ismi almıştır.

Fatih'in tahta çıkış öyküsü çok ilginçtir. Babası 4. Muhittin, adeta bir saray yavrusu olan evleri Topkapı Sarayı'nın tadilat işleri için nalburdan yüz okka demir sipariş eder. Fakat gelen kargodan demir yerine yüz okka tahta çıkar. Buna çok sinirlenen Muhittin Han'ın, "Zındıklara bak hele! O kadar akçe ver, demir sipariş et, onun yerine tahta çıksın bre!" haykırışını duyup emir telakki eden yeniçeriler, genç şehzadeyi tutup tahta çıkarırlar...

Talebe Seçme İmtihanı (TSİ)'nda İstanbul Üniversitesi Tarih Bölümü'nü tutturan Fatih, okula sarıkla alınmayınca çok sinirlenip şehri üniversitesi ile birlikte komple fethetmeye karar verir. Diğer bir rivayete göre, boğazda yediği bir yemek sonrasında gelen kol gibi fatura bu kararı verdirtmiştir...

Saldırı öncesinde ordusuna dualarla kurşun döktüren Sultan, artan kurşunlarla iki de top döktürerek hazırlıklarını tamamlar. Tarihte yanlış bilinen bir husus da, gemilerin karadan yürütülmesinin sebebidir; Osmanlı'nın zengin petrol ve yaylı yataklarına sahip şehre saldırı başlatmasıyla birlikte petrolün fıçı fiyatı yüz akçeyi geçer. Bu nedenle damla mazot bulunamayan gemileri karadan ittire ittire Haliç'e kadar getirirler. Zincir olayı bunu örtmek için kullanılan bir bahanedir sadece...

-"Lan! İnip yardım etsenize bre! Nuh'un gemüsü mü bu?.."

O devirde İnönü Stadyumu'nda ışıklandırma olmadığı için kuşatmalar gündüz yapılmaktadır ayrıca. Karşılıklı top atışları ile günlerce devam eden savaş, Fatih Ürek ve Cemil İpekçi'nin şehre gönderilmesiyle Türkler lehinde son bulur. Derler ki, kuşatmadaki top seslerini VI. Sağır Sultan bile duymuş ola...

Hiç belirtmek istemediğim halde şunu söylemeliyim ki gerçekte Fatih, sevdiğim ve saygı duyduğum bir şahsiyettir. Bu dalga geçmek falan değil, sadece "Biraz da gülelim" yazısıdır. Zaten dalga geçilecek bir husus da kesinlikle yoktur...

Ren Geyiği

2008-02-09T03:38:00.000-08:00

Avrupa'nın en renkli şehri olan Ren'de havalar o kadar soğuk olurmuş ki kediler damdan dama atlamaya çalışırken havada donup yere düşerlermiş buz olarak. Ren'de sadece kızlar erkeklere arkadaşlık teklif ederlermiş ayrıca. Ren Nehri'ndeki hazineler yıllardır aranıyor, bulunsa dünyanın ekonomik yapısı komple değişirmiş. Ren'de osurmak değil de geğirmek çok ayıpmış, ayrıca orta parmak göstermek iyi anlamdaymış. Ren Şehri'nde askerler helikopterden helikoptere atlarken şarjör değiştirebilirmiş. Ren'de yaşayan karıncalar kendi ağırlıklarının elli mislini kaldırabilirmiş. Ren Şehri'nde cep telefonu ile konuştuktan sonra *#0005489# yaparsanız ücret yazmazmış...

Şubat İnceleme-Varan Turizm

2008-02-04T10:15:00.000-08:00

Evet, yazımın başlığında belirttiğim gibi Şubat İncelemesi olacak bu. Şubat'ı inceleyeceğiz ahahaaaaa...

Şubat ayı dert ayıdır. Mart ayı da "Dart" ayıdır aslında. Şubat soğuktur. Şubat bahar gelmez dedirten aydır. Şubat kısadır ama bu sene değil işte. Gerçi en uzunu da budur işte. İstediği kadar uzasın, anca bu kadar olur, 29 olur.
"Ocak da bitti be, daha yeni girmiştik yıla.." diyaloglarının başladığı aydır Şubat.

Kediler ister en çok Şubat'ın bitmesini, "Bitse de Mart gelse miaauuuv miah miah..." derler ay boyu.
Sonuçta Şubat da beş olacak birazdan, onbeş, yirmibeş ve bitecek. Kötü de olsa "Eeeh geçsin artık!" denmemeli hiç bir aya, yıla, güne. Ne kötü günler yaşadı herkes, "Bitsin bu günler..." dendi ama yaşlandırdı işte her gün insanı. Şahsen yaşlanıyorum. Her gün geri gelse...

Bu yazı, önceki yazının başlığından gazlanarak yazılmıştır. Ayrıca bu yazı tatil beldelerinde geçirmek istiyorum...

Şubat İnceleme-Varan I

2008-01-31T14:45:00.000-08:00

God of Atlantis (Atlantis, Allah'ına Kurban!)

Tür : Düz Tabanlı FPS (Birinci Tekil Şahıs)
Yapım : Hayal Mahsulleri Ofisi
Dağıtım : Atlantis Records

Annesi kendisine 3 aylık hamileyken önce annesini, iki yaşındayken babasını, orta ikide de Atlantis'i kaybeden Atila'nın hüzünlü, acı fakat ballı öyküsünü konu alan GoA uzun zamandır süregelen FPS açlığımızı giderecek gibi görünüyor (Ne aç adammışsınız kardeşim-SE).

Oyunun henüz açılış videosunda, gazetelere "Atlantis'i Kaybettim, Hükümsüzdür..." ilanı vererek şansını deneyen kahramanımız Atila, burada bizlere yapay zekasının gücünü kanıtlamak istiyor. Yapımcıların bile bu durumdan haberi olmadığı söyleniyor, e tabi yapay zeka olayı gelişti yeni nesilde.

Yapay Zeka demişken, bir zeka bu kadar yapay olabilir. Soğuk soğuk selam vermeler, zoraki sırıtmalar bir yerden sonra sıkıyor tabi. Artık yapımcılardan daha doğal, daha canayakın zeka pırıltıları bekliyoruz...

Bölüm tasarımları gayet güzel. Git git bitmeyen haritalar, "Ulan bunun bir de dönüşü var, oynamasak mı acaba?" diye düşündürmüyor değil.
Atlantis sokakları, parkları, lagünleri o kadar başarılı tasvir edilmiş ki, gidip görenler "Aaa hakkatten aynısı olmuş..." diye şaşkınlıklarını dile getiriyorlar.

Düzgün Dairesel bir oynanışa sahip oyunumuzda, Atlantis'i bulana kadar imanımız gevriyor. Fakat Amerika keşfedildikten sonra oyunun atmosferi bir anda coşuyor.

Etkileşim ve gerçekçilik ses getirecek türde olmuş. Nihayet patlayan variller ve meyve kasaları var! Taşa takılınca küfrederek yere yapışmalar falan gayet gerçekçi olmuş.

Trampozoni bölümünde havaya ateş ettiğimiz bir sahnede, vurulup balkondan düşen "Çamaşır Asan Atlantisli Kadın" karakteri gözlerimizi yaşartıyor.

Oyun boyunca çok diyaloğa gireceğimiz Atlantis Kraliçesi ile ilk karşılaştığımız "Come on Baby!" bölümünde, "Kayıplardasın ya Kraliçem, yüzünü gören cennetlik, ehuehu..." diyen Atila, bu canlı performansı ile ağzımızı açık bırakıyor.

Diyalog olayından bahsetmek istiyorum. Gerçekçilik adına oyunda dil olarak sadece Atlantisçe kullanılmış. Burada yapımcı ekip bizi gerçekten yemiş hissi uyandı ama dur bakalım. Dil probleminden fazla korkmayın, orta seviye bir oyuncu bile üç dört oynayıştan sonra derdini anlatacak kadar öğreniyor Atlantisçe'yi.

Oyunda Easy, Medium, Large, XLarge olarak dört zorluk seviyesi var. Siz yine de bir büyük seviyeyi seçin, seneye de oynarsınız...

Konsol versiyonunu pek tutmadım açıkçası. Konsolun üstündeki ayna ile yanındaki televizyon sehpası iyi optimize edilmemiş. Küçük bir yama ile düzelir kanaatindeyim.

Maceramız boyunca bol bol Atlantis Belediyesi Zabıta Ekipleri ile çatışmaya, kovalamacaya giriyoruz. Aksiyonun tavana vurduğu bu sahnelerden sonra tavandan inmek konusunda bir hayli bug mevcut. Yamalı Bohça gibi olacak bu oyun da.

Yöresel kıyafetlerle (Perdelik Kumaş) kamufle olarak saklandığımız Stealth Action türündeki oyunumuzda silah yelpazesi de oldukça geniş.
Jiletli yelpaze, bomba atarlı yelpaze iki örnek mesela. Silahların modifiye edilebilirliği de oynanışa zevk katıyor. Camlara film çektirmek ve çelik jant en çok tercih ettiğim modifikasyonlar oldu.
Silahlardaki tokluk hissi ise gerçekten doyurucu. Düşmanınız midenizi mermi ile doldurduğunda iki gün açlık nedir bilmiyorsunuz.
(Bu tokluk hissi yanlış anlaşılmış galiba?-ZG)
(Pardon, siz kimsiniz?-SE)
(Ne bileyim, heves ettim işte-ZG)

Artıları : - Atlantisçe öğrenme fırsatı! (Gerçek hayatta ne işimize yarayacak demeyin sakın.)
Eksileri : - Türkçe'yi unutmamız.
- Yüksek sistem gereksinimleri (Kasa yerden en az 1,5 M yüksek olmalı oyunu açabilmek için.)

Otto-8 Şubat 2008 Sayısı (Pi Sayısı)

2008-01-26T19:46:00.000-08:00

Şaka maka sardı bu incelemasyon olayı beni. Aaa literatüre giren kelimeye bak, "İncelemasyon". Ehehe güzel oldu. Neyse, duyurumun amacı Şubat Sayısı'nın Şubat Ayı'nda çıkacağını müjdelemek. Oley! Aslında en beğendiğim incelemasyon hazır sayılır ama işte onu Şubat'a sakladım. Zaten elimde kalan sonuncusu o. Ha sonuncusu derken, bunu da yayımlayayım da yenilerini yazmak için gereken gaz gelsin iyice. Zorrrttt! Aha geldi. Yuh diyorum bunun için kendime ve özür diliyorum...

Ocak İnceleme (Şok Oyun!)

2008-01-22T16:34:00.000-08:00

Age of Vampires

Tür : GZS (Geniş zamanlı strateji)
Yapımcı : L'Oreal Paris
Dağıtım : Yaysat
Maximum Sistem : Ahaha bu iyiymiş ya...
Çıkış Tarihi : Çıktı ki inceliyoruz...

Evet Ocak sayımız biraz geç çıktı sayılır. Ne kadar abudik gubidik oyun varsa biz incelediğimiz için olmalı. Bu ayın oyunu olarak seçtiğimiz AoV, tipik bir GZS olmakla beraber, kronik bir FPS, şizofrenik bir TPS, yer yer RPG, çoğu zaman da ABS, ASR ögelerini de bünyesinde barındırmakta.

İlk zamanlarda sıra tabanlı strateji olarak planlanan oyun, sıra kapma yüzünden çıkan kavgalardan dolayı değiştirilerek daha geniş zamanlanmış.
Oyunun senaryosu üç bölümden oluşuyor; Giriş, Gelişme ve Sonuç.

Haritalar geniş ve güzel ama biraz eski kalmış. Mesela Piri Reis'in haritası bile mevcut oyunda. O derece eski, hesap edin.

Ekonomi sistemi kaynak toplama, GSMH'yi yükseltme, enflasyonla kararlı mücadele üzerine kurulu. Oyunun ismi gereği bütün kaynaklar kandan ibaret. Can-Kan ve Karakan en çok getirisi olan kaynaklar. Banu Alkan bonus...

Oynanabilir olarak Beyazlar, Siyahlar ve son anda eklenen Yeşillerden oluşan üç ırkın olduğu oyun, ırkçılığı körüklediği gerekçesiyle Almanya, Avusturya-Macaristan, tüm dış temsilcilikler ve KKTC'de yasaklanmış durumda. Fakat Kenya'da pazarlarda bile bulmak mümkün.

Görsel harikalar yaratan grafik motoru gerçekten etkileyici. 1,8 dizel ve 1,6 benzinli olarak iki seçenekte sunulan motor, gerçek gücünü savaş sahnelerinde gösteriyor bizlere. Haritalardaki her şey etkileşime açık. Yıkılan binalar, ayak izleri, patlamaların açtığı çukurlar, çukura düşen otobüsler gayet gerçekçi bir oyun deneyimi sunuyor.
Son bölümde açılan yoğun ateşle monitörümün camı çatladı, o kadar gerçekçi yani.
Gece gündüz faktörü de oyuna iyi aktarılmış. Gündüz yönettiğimiz bir birimi gece yolda görsek tanıyamıyoruz. İki gün aralıksız oynadım ve haritaların uykusuzluktan gözleri pörtlemiş, beli bükülmüş birimlerle dolduğunu gördüm.

Seslendirmeler de müthiş olmuş. Yaralı bir askerin "Anneeeaaa!!" diye çığırması üzerine yan odadan annemin koşup gelerek, "Ne var oğlum yine? Çayın mı bitti?" demesi, seslendirmelere çok emek harcandığının kanıtı oldu resmen.

Oyundaki karakterler birbirlerine sık sık "Oğlum çok zayıflamışsın lan. Ama karakter olarak muhahaha" esprisini yapıyor üstlerine tıkladığınızda. Bir kaç seferden sonra sıkıyor insanı. Yeniden oynanabilirlik bu yüzden kötü denebilir.

Sekiz DVD olarak satılan oyun altı tane boş DVD sayesinde film, müzik arşivinizi yedeklemeye de yarıyor.

Kısacası uzun yıllar masaüstünüzde duracak bir oyun (Yeniden oynanabilirlik süper yani?). Mutlaka edinin ve tadını çıkarın...

Artıları : Sözlülerden üç artısı var. Kurtarır gibi.
Eksileri : Karla kaplı haritalarda hissedilen -35 oluyor sık sık...

ŞOK HABER!!!

2008-01-01T00:46:00.000-08:00

Dün gece saat 00:05 sularında, bacasından girmeye çalıştığı evin sahibi tarafından polise ihbar edilen Noel Baba, "Haneye Tecavüz" suçlaması ile tutuklanarak cezaevine gönderildi.
Herkese mutlu bir yıl, Noel Baba'ya da "Allah kurtarsın" diliyoruz...

İlk Bakış

2007-12-28T00:01:00.000-08:00

PRINCE of YALOVA II

Tür : Aksiyon (Evet, aksayan çok yönü var)
Yapım : Prenses İnşaat Taahhüt Ticaret Vesaire Anonim Şirketi
Dağıtım : Kardeşler Nakliyat
Platform : PS 4, XBOX 540 (İlk bakış dediğin böyle olur!)
Minimum Sistem : PS 4, XBOX 540 (Eh, haliyle)
Önerilen Sistem : Önerilerimize kulak asan yok ki...

Şimdi ilk bakışını yapacağımız oyun ile ilgili olarak, ilk bakışta hiç bir şey göremesek de, biraz daha dikkatli bakınca gayet önemli bilgiler edindik.
Oyunumuz, 2012'nin son çeyreğinde merhaba diyecek bizlere. Zaten ilk çeyreğin sonunda 110-65 gibi bir fark söz konusuydu...

Senaryo vasat, klişe olsa da değinmeden geçmek olmaz, işimiz bu ne de olsa.
Fantastik diyarlardan birinde, Yalova adında bir krallık varmış. Herkes mutlu, mesutmuş falan. Ülkenin prensi, Merkez Bankası'nın kayıp hazinelerini aramak için çıktığı seyahatten döndüğünde, kötü kalpli dayısının yönetimi ele geçirdiğini görür ve tahtı için mücadeleye başlar.

"Dayı ayıp oluyo ama" şeklindeki uyarılarına rağmen kötü kalpli hain dayı, "Kim takar Yalova Prensi'ni?" diyerek işine bakar.
(Yani şu espri için oyuna bu tırt ismi koymuşlar ya, yuh artık...)

Aslında oyunumuz, sosyal bir yara olan, dayı yeğen arasındaki kuşak çatışmasına parmak basıyor. Prens yeşil kuşak, dayı da siyah kuşak olduğundan, bu çatışmada Prens sürekli ağzı burnu kırılmak suretiyle dayağı yiyen taraf oluyor.

İlk oyun PoY I ile arasında büyük benzerlikler taşıyor PoY II. İlk oyunun disketlerini (Evet, C 64 zamanından kalma) bulamadığım için değinemiyorum bu benzerliklere maalesef...

Yıllarca Atari salonlarında, PS kafelerde antrenman yapmasına rağmen, ilerleyen bölümlerde iyice ezik duruma düşen Prensimiz, stratejik ortak olan komşu ülke Çoko Krallığı'na resmi iltica talebinde bulunuyor.
Buradan hareketle, üçüncü oyunda karşımıza Çoko Prens olarak çıkacağını tahmin etmek zor olmuyor bana göre...

Oyunun tanıtım videosu BETA olarak yayınlandı. Fakat bizdeki video VHS olduğu için onu da seyredemedik, üzgünüm gerçekten. Ekran görüntülerine bakarsak, muhteşem bir oyunun bizleri beklediğini görebiliriz (Oyun mu bizi bekliyor, biz mi oyunu anlayamadım.).

Son olarak, multiplayer yönünden de bahsedelim biraz. Üç veya dört arkadaş (Sekiz kişiye kadar) bir araya gelip, sırayla oynayabiliyorsunuz oyunu. Bu alanda türe büyük yenilik getirdiği tartışılmaz bir gerçek.

Fazla bilgi verip iştahınızı kaçırmak istemem. İlerleyen yıllarda yeni gelişmelerden mutlaka haberdar ederiz sizleri, hoşçakalın...

İnceleme (Ayın Oyunu!)

2007-12-26T01:32:00.000-08:00

Tür : ABC (Devasa Offline)

Yapımcı : Ünite Yayınları (İlk Adım I)

Dağıtım : Yurtiçi Kargo

Platform : PC, PS3, PSP, XBOX 360, DS, Wii, Bilimum Cep Telefonları...

Minimum Sistem : Sağlam bir sindirim sistemi...

Önerilen Sistem : 4-4-2

Türkiye'de Orjinal Olarak : Ne? Hahahaaa...

Çocukluk dönemlerimizde, nereden bilebilirdik ki efsane olmuş kahramanlarımızın oyunlarda karşımıza çıkacağını? Tehlikeli maceraların birinden diğerine uçacağını. Tıpkı Cin Ali ve arkadaşlarında olduğu gibi...

Hikayemiz, 3-A sınıfı öğretmeni Mukadder Hanım'ın, Cin Ali'nin rüyasına girmesiyle başlıyor. Kan ter içinde, sabahın kör saatinde uyanan Cin Ali, rüyayı hatırlayamadığı için, oyunun ilk bölümlerinde aslında hiç bir şey olmuyor. Ertesi gece, olacakları kaçırmamak için daha uyanık olmaya karar veren Cin Ali uyanık olduğu için rüya da göremiyor ve oyun iyice tekdüze bir hal alıyor.

İşte şimdi sıkı durun, nihayet uykusuzluktan bayılan Cin Ali meşhur rüyayı görüyor.

Sisler içinden çıkıp gelen Mukadder Hanım Cin Ali'ye seslenir;
"Uyan Ali uyan. Sen seçilmiş kişisin. Kişisin Ali kişisin..."

Artık rahatlayabiliriz. Cin Ali sabah okula gittiğinde sınıf başkanı seçildiğini öğrenir. Hemen ardından Işık, Oya ve Kaya'dan oluşan özel ekibini (Ne ara kurdunuz ekibi ya?) toplar ve maceraya atılır.

Kısaca konusuna değindiğimiz oyunumuz, Cin Ali ve arkadaşları çizgilerden ibaret olduğu için çizgisel bir oynanışa sahip olmaktan pek öteye gidemiyor. Oyun boyunca karşımıza çıkan Çirkin Ördek, Kızgın Fil, Fırında Piliç, Ateşli Panda... gibi türlü çeşitlerde yaratıkları öldürücü diyaloglarla kendilerinden geçirip, üstlerinden düşen top, ip, dondurma gibisinden envai çeşit itemleri topluyoruz. Bu arada bizim ve ekip arkadaşlarımızın olağanüstü gizli güçlerinin bize çok yardımcı olacağını düşünüyoruz ama olmuyor maalesef. Çünkü o kadar gizli ki bu gizli güçler, 68 saatlik oyun süresi boyunca bulup da kullanamıyoruz. Bölüm sonu canavarlarından (Hugo Boss) topladığımız fişler ile "Ömer Mısır Sever" yazdığımızda açılan kapıdan geçerek oyunu kilitliyoruz. Reset gerekiyor, bünyeyle beraber sistemimize...

Bütün bunlara rağmen hâlâ bu oyunu orjinal almayı düşünmüyorsunuz umarım. Korsan kopyalardan beşer onar alın ki batsın bu beceriksizler!

Bu ilk oyunları ile tüm büyük oyun firmalarını peşlerinde koşturan (Yakalayıp dövmek için peşlerindeler tabi ki) Terli kardeşlerin en büyüğü ve elebaşıları Zevat Terli, oyunu üçleme olarak planladıklarını, fakat bir tanesi bile gına getirdiği için diğer devam bölümlerinden vazgeçtiklerini itiraf ediyor. Bu durumda oyuna şimdiden "Tekleme" diyebiliriz.

Burası yeri değil ama hazır yeri gelmişken oyunun müziklerinden biraz bahsetmek istiyorum. Müzik Öğretmeni Orhan Bey'in mandolin ile çaldığı, tüm sınıfın blokflüt ile eşlik ettiği enfes parçalar maalesef son anda oyundan çıkarılmış. Önümüzdeki günlerde çıkacağı duyurulan 18 GB boyutundaki yama ile diğer her şey gibi müziklerin de oyuna eklenmesi kuvvetle muhtemel görünüyor. Gerçi kibrit çöpleri ile yapıldığı her halinden belli olan ragdoll modellemeler oyuna tat katmıyor değil.

Son olarak, gerçek karar tabi ki siz değerli oyuncuların olacak. Hâlâ alıp oynarsanız püü artık size vallahi ne diyeyim...

Artılar :
+ Bir efsanenin yeniden geri dönüşü.
+ Bir an olsun düşmeyen atmosfer basıncı.
+ Mukadder Hanım (Saygılar Hocam)...

Eksiler :
- Bir efsanenin geri döner dönmez rezil edilişi.
- Çizgisel oynanış.
- Cin Ali'yi değil de Kaya'yı yönetiyor olmamız.

Grafik : 2
Ses : Yok. Ses yok...
Oynanabilirlik : Biraz olsun var.
Multiplayer : Single bitti de bu kaldı.
Arkadaşlarıyla Geçinme : İyi
Beslenme, Temizlik : Pekiyi

TRANSFORMERS

2007-12-22T11:09:00.000-08:00

Bayramlarda falan yeğenlerle biraraya gelince mutlaka birşeyler yaparım. Onlarla çocuk olmayı severim. Belki onlar benle daha çok çocuk oluyorlar ne bileyim. Neyse, az önce hep beraber TRANSFORMERS'ın filmini seyrettik bizde. Olması gerektiği kadar güzel bir film olmuş. Şöyle olmalıydı böyle olsaydı yorumu yapmayacağım, sonuçta teknik olarak sinema bilgim yok. Herşeyde (Kitap, oyun, müzik...) olduğu gibi filmlerde de beğeni ölçüm güzel vakit geçirtmesidir ki geçirtti bu akşam. Biraz geç izledim ama Onaga Efendi'nin blogunda film yorumunu görünce gaza geldim aynısından ben de yaptım. Duygusal bir başka film olabilirdi ama bu film de bayağı duygusaldı, valla :)
Çocukluğumdan iz bırakan birkaç olgudan biriydi TRANSFORMERS. Özlem giderdim başka bir boyutta. Yayınlandığı orjinal zamanlarına tam olarak yetişen biri olarak filmi beğendim. Her kuşakdaşım seyretmeli bence. Ailecek VOLTRON'u da bekliyoruz...
Ayrıca en önemlisi, neden bu uzay kökenli robotların bu devrin arabaları, uçakları modelinde dünyamıza teşrif ettikleri hep soru işaretiydi şahsımda. En azından onu pek bi güzel açıklamışlar. Bunlar uzaylı yaşam formları, dünyada ortaya karışmak için beğendikleri dünyalı formlara dönüşüyorlar falan filan kısaca.
Neyse, seyretmeyenler seyretsin. İyi seyirler...

Tınaney Zınaneyyyy

2007-12-10T23:04:00.000-08:00

İki aydır boşlamışız burayı. Bir iki ay daha boşlayayım bari. Boşlan boşlan boşlan! Eheuehehe...
Eee sabahladım ve saat 09:00'u geçti. Normaldir...

Uyuyan Güzel

2007-10-06T10:34:00.000-07:00

Masalda yüz yıl uyumuştu ya Prenses, düşünsenize o uykudan uyanma anını. Prens gelip öptüğünde, Prenses ne gerinmiştir "uaahhh" diye, ne kütürdemiştir sırtları. Of nasıl bir rahatlamadır öyle. Gözlerinin şişliğini almaya salatalık yetmemiştir gerçi, kilolarca kabak doğramış olmalılar ehehe. Iyy yatak da batmıştır, kolay değil o kadar zaman tuvalete kalkmadan uyumak. Prens nasıl öptü acaba bok içindeki kızı, öög...

Neyse, fazla karıştırmayalım, Allah mesut bahtiyar etsin, biz de kerevetlerine çıkalım...

Polonyalı Mendil

2007-10-05T03:28:00.000-07:00

Kelime esprisi gibi geliyor değil mi? Oysa bundan yıllar önce başlamıştı, Varşova'nın rutubetli, köhne arka sokaklarında yaşam mücadelesi veren mendilin öyküsü. Atıldı, yırtıldı, sümkürüldü, hönkürüldü ama yılmadı. En sonunda bir klozette sifon altında kalmaktan son anda kurtuldu ve üstünü başımı temizlemek için dolaptan aldığı bir şişe kolonyayı boca etti üzerine. Aman Tanrım ne güzel olmuştu öyle! Kendini o kadar beğenmişti ki, bu koku, bu serinlik, harika birşey olup çıkmıştı mendil. Beyninde icat ampulleri yanıp söndü ve hemen planını uygulamaya koyuldu. Varını yoğunu kolonyaya yatırdı ve adını "Kolonyalı Mendil" olarak değiştirip İstanbul/Türkiye'ye yerleşti...

Evet sevgili okurlar, işte zamanımızın bütün büfelerinde, marketlerinde, eczanelerinde satılan, bilfiil kebap sonrası koku gidermesinden bebek altı temizlemeye, ter silmekten ekşın sonrası temizliğine kadar hayatımızın bütün alanlarına kadar giren kolonyalı mendil işte aslında bu şerefsiz "Polonyalı Mendil"dir.

Uyuma?

2007-10-05T03:04:00.000-07:00

Gidiyorum uyumaya, uyuma uyuma işten gel yine uyuma, yeter ulan yeteeeer! Sırf uyumam gerektiği zamanlarda uyumayı hatırlamak için bu notu buraya alıyorum ve kendime bininci kez söz veriyorum, uyuyacağım!

Yok, böyle birşey olacağım o var yani. Hadi bu kadar karizmatik olsak neyse, hem uykusuz hem salak oluruz ehehe...

Tuana

2007-10-01T10:25:00.000-07:00

Sanki dün gibiydi hayalini kurduğum, şimdi kocaman kaplıyor evimi...

Laura Branigan-Self Control

2007-09-24T15:49:00.000-07:00

Devam edersem tamamen bir 80ler bloguna dönüşebilir burası. Ama bu videoya yer vermek istedim, hakediyor çünkü...

2007-09-24T02:25:00.000-07:00

"Türkiye'nin En İyi Oyun Dergisi Adayı!"
(Adaylık Süreci Dergi Çıkana Kadardır)

Ta ta ta taaa!!! İşte heyecanla beklenilen, uğruna bloglara yığılınılan "Yeni dergi" ismi belli oldu sonunda.

Umut ve arkadaşları için Uykusuz'u beklemekten daha da heyecan verici oldu bu derginin çıkış süreci.

Neyse, isim belli oldu ya, sonuçta kadro biliniyor, yapacakları işe güveniliyor, gerisi gelir artık. Kendilerine, oyun camiasına hayırlı ve uğurlu olsun...

Aburix Cuburix

2007-09-19T00:46:00.000-07:00

Öncelikle laptop almamaya karar verdim. Şu an İstanbul'dayım ve konuğu olduğumuz evin laptopu mevcut ve ben onu sömürüyorum. Süper denilesi bir alet ama bana uymadı, neyse kime ne :)
Evet... İstanbul'a Ramazan münasebeti ile davetli olduğumuz bir iki yeri aradan çıkarmaya, bulduğum iki buçuk gün tatili değerlendirmeye, değişiklik olsuna geldik.
Yarın dönüyoruz, bugün doya doya gezelim :) Kız ayakkabı ister, onu alalım...
Oğlum olursa adını İbrahim koymamaya karar verdim ayrıca. İnsanın soyadı "Erkal" olunca ehehe. Az önce gugılda Serdar Erkal şeklinde kendimi arattırdım ve karşıma İbrahim Erkal çıkınca ayar oldum haliylen...
"Fırat AKYILDIZ ile Şefik AKKOÇ Level'de kalırkene, Sinan AKKOL ayrıldı..." cümlesinde kaç kişinin soyadı AK'lı acaba? :) Bu şekil daha önce dikkatimi çekmemişti ama hoş bir tesadüf olmuş, gerçi geç keşfettim galiba... Zaten akkoyun karakoyun belli oldu bile.
Ayrıca "uzak-tuzak" ve "derman-ferman" ikilileri mevcut olmasaydı söz yazarlarımız ne ekmek yiyecekti onu da düşünmedi değilim.
Gözlük takmaya başladım yıllar sonra. Önceleri şekil oldu dedim ama sekiz sene önce ameliyata verilen 1500 $'a da acımadı değilim. Neyse sağlık olsun...
Sahurdan beri uyumadığımdan mı yoksa harbiden mi laptop iğrenç bir alet?
EEEEEHHHH!!!! yeter be ne biçim tuş sıkışıklılığıdır bu! Düzgün yazayım diye kanser oldum vallahi. İmleç oraya buraya kayar, pencere aşağı iner, lap diye başlığa geçer... Klavyede lambur lumbur çalışamıyorum yani. Ha sonuçta bu bir laptop incelemesi değil, ki çok oldu bunlar çıkalı :) Ben ilk defa bu kadar uzun süre (dünden beri) haşır ve neşir olunca ondan saygılarımı iletmek istedim alete...
Yok yok masamın üstünün gözünü seveyim. Kocaman monitörüm, tabak bardak koyma özgürlüğüm, kültabağım, hoparlörlerim, evraklar, cdler ve niceleri... Bekleyin bizi! Tuana canınızı okumaya geliyor :)
"Baba kucaaak!!"
"Tamam kızım gel.."

Tarihten Bir Bukle...

2007-09-11T17:01:00.000-07:00

Mercidabık zaferinin etkileri henüz geçmemişti ki, hatta zafer daha kazanılmamıştı ki ve hatta o günlerin tam iki yıl öncesiydi...
Dabık (Yavuz) Han'ın doğu seferine çıkışı (M.S. 1514 dolaylarında) muhteşem oldu. Bu nedenle tarihçiler oğlu Süleyman (Kanuni)'a "Muhteşem" ünvanını yakıştırdılar. Osmanlı ordusu Edirne'den Ardahan'a kadar ilerleyip, oradan aşağıya Van'a kadar geldi. İşte düşman karşılarında, bir top atımı mesafedeydi. Topları attılar fakat topların menzili yetmediğinden biraz daha yaklaştılar. İkinci ve üçüncü denemelerinden sonra iyice yaklaşınca aradaki mesafe bir kılıç boyuna kadar düştü. Kılıçları da attılar...
Sonra kılıçları yerden alarak düşmana giriştiler. Derler ki o gün o ovada taş üstünde baş, baş üstünde saç kalmadı,kan gövdeyi götürdü...
Kan tutan Sultan savaşın iyice vasat duruma gelmesini fırsat bilip çadırına çekildi. Sabahtan beri gelen, kaybolup tekrar gelen posta güvercini tekrar görünüp kayboldu. Sultan bu duruma kızmıştı. Birisi resmen cevapsız çağrı bırakıyordu, posta güvercinini gönderip geri çağırarak. İçinden "Güvercin bir iki dakika dursa yerini tespit ettireceğim ama ah neyse..." diye geçirdi. Siniri iyice bozulmuşken savaş alanından gelen "Oley!", "Yendüüük!" nidaları yüzünü gülümsetti.
"Ulan kimse kim sabahtan beri ÇALDIRAN, boşver bre..." diyerek askerlerini tebrik etmeye koştu...
O sırada yanında bulunan tarihçi Kel Mahmut (Aynı zamanda müdür muavini idi) yaşananları aynıyla not etmiştir. Fakat yaklaşık bi yüzyıl içinde dildendile dolaşan olaylar zincirinden dolayı bu zaferimizin adı tarihin yapraklarına ÇALDIRAN ZAFERİ olarak geçmiştir...

Tarihten Bir Yaprak...

2007-09-10T11:28:00.000-07:00

Yavuz Sultan Selim'in bilinmeyen yönlerinden biri de gerçek ismidir. Şehzadeyken kullandığı "Dabık" ismini bizden çok batılılar, özellikle de Fransızlar bilirler ve merhumu öyle anarlar.
Dabık Han (Yavuz) bir gün Fransa Kralı XXL Louise'den bir mektup alır. Mektupta kısaca Mısır dolaylarından kendilerine gelen tehditlerden, bunların Osmanlı'ya da zararlı olabileceklerinden bahseder. Mektubu alan Dabık Han hemen orduyu hazırlatır ve Mısır'a sefere çıkar. Karşısına çıkan tüm Safevi ve Mısır ordularını ve nihayetinde Kansu Gavri'nin asıl kuvvetini yok eder.
Böylelikle Osmanlı'yı ve Fransa'yı büyük bir tehlikeden kurtarmış olur.
Dabık Han'ın zafer haberini alan Fransa Kralı XXL Louise sevinçten kudurur ve hemen bir şükran mektubu döşendirir...
Osmanlı'nın şanından, Sultan'ın azametinden sayfalarca bahseden mektubunu teşekkür amacıyla :
"Merci Dabık..."
sözleriyle bitirir. Bu mektup dilden dile dolaşır ve tarihteki bu unutulmaz zaferimizi tüm dünyaya MERCİDABIK ZAFERİ olarak duyurur
(Mektubun aslı şu anda Louvre Müzesi'nde muhafaza edilmektedir).
İleriki yazılarımızda tarihimizin başka bilinmeyenlerini aydınlatacağız. Çaldıran Zaferi, İnebahtı Bozgunu ve niceleri...
Ayrıca "Polonyalı Mendil"in hazin hikayesini de önümüzdeki tarihlerde okuyabilirsiniz...

Level ya da Yeni Dergi, işte bütün mesele ne?

2007-09-07T18:20:00.000-07:00

Level Dergisi, üç yıl olmuştu bu dergiyle tanışalı, ki seksenlerden beri oyun oynayan, ağlayarak Commodore 64 aldıran, ataride harçlığı ezen biri olarak geç tanıştım diyebilirim.
Dört yıl içinde beş ev değiştiren biri olarak ikinci evimin tek hayrı kızımın doğumu olmamıştı. Tamam onun yanında zerre değeri olmaz ama evin altındaki izbe, ucube, biracı :) büfede görüp almıştım Level'i. Tam da yeni bir PC toplamıştım ve iyi denk gelmişti bu "Oyuncu Rehberi"...
Aradan yıllaaaar (iki buçuk yıl) geçti ve aralıksız takip ettiğim bu dergiyi "bu dergi" yapan insanların çoğu bir şekilde buradan ayrıldılar. Oralara girmiyorum takip edenler zaten biliyorlar, etmeyenlerde edenlere sorabilir tabi. Neyse, önce şaşırdık, üzüldük, kızdık ve bu duyguları bazı ortamlarda yaşayamadık. Ha her türlü yaşadık ama neyse...
Sonuçta Level'i PDF arşivi olayı bitince göreceğiz bakalım nasıl devam edecekler yeni kanatlarla - ya da kanat demeyelim jet motorlarıyla, ki para var huzur var :)- (bu tire smaylinin altında keçi sakal gibi durdu ama alakası yok, tiredir o) (hımm cümle nasıl gidiyordu ya?)...
Seviyorum üç noktayla bitirmeyi ne yalan söyleyeyim...
Daha çok merak ettiğim, ağır toplar -ki top derken kesinlikle deyim orjinal kullanılmıştır- ne yapacak? Sonuçta yeni bir dergi olacağı kesin gibi (salağa yatma, dergi çıkaracaklar işte). İsmi, cismi ne olacak, çok da önemli değil. Bakalım ruh nasıl olacak, ortamlar nasıl şekillenecek. Sonuçta bu işi gayet iyi bilen, beceren insanlar, seviliyorlar, seviyoruz ailecek (gerçekten, küçük de olsa kendime ait bir ailem var) ve inanıyorum çok güzel birşeyler çıkacak ortaya.
Şahsen ilk başlarda takınılan tutum nedeniyle "Ne Level'i bea? Almam artık..." falan demiştim ama berbat edilmezse ve ben 6-7 liraya muhtaç hale düşmezsem alırım bakarım okurum, okumayı severim. "Yeni Dergi" yi kesinlikle alacağım, yine okuma sevgim (ulan o zaman dört yıllık üniversite okusaydın demezler mi adama?) etken olacak ama herşeyden önce şerefli, onurlu duruşlara filmlerdekine bile saygı gösteren biri olarak -ki gözümün önünde yaşanan birşey bu- alacağım bu adamların/kadınların (kaç kadın var Serpil'den başka acaba?) dergisini. Alacağım ki okunmaya değer şeyler olsun ülkemde...
Kendilerine bu acemi, kötü, tozlu bulogdan (yeniyim abey, blog mu?) nacizane başarılar diliyorum. Ne diyelim Allah utandırmasın...

Eylül

2007-09-07T18:15:00.000-07:00

Eylül adında sittin tane başlık vardır belki ama şahsen önemli bir aydır. Doğumumun gerçekleştiği (tamam kasmayayım; doğum günüm) ay, evlendiğim (kasmadım) ay, ikramiye ayı (ehehe), yağmurların başladığı aydır vs.
Sonuçta merhaba Eylül! Yuppiiii!....

ilk...

2007-09-07T12:58:00.000-07:00

blog ne kardeşim derken kendimi blog yaratırken buldum, hadi bakalım...